Koniec

Duncan o rzeczach oczywistych cz.4

Duncan o rzeczach oczywistych cz.3

Duncan o rzeczach oczywistych cz.2

To niesamowite jak wszystko zatacza krąg, jak jest powiązane i ze sobą splecione. Przyroda jest tak skonstruowana, że nawet śmierć nie jest bezowocna i czemuś służy.

Człowiek jest w pewnym sensie zaprzeczeniem naturalnego łańcucha. Gdzie się pojawi to pomimo praw i pozornego ładu który z sobą niesie zaprowadza chaos i zniszczenie. Człowiek jest najbardziej niszczycielska siłą, jaka przetoczyła się przez ten świat od 65mln lat...choć tu można spekulować kto tak naprawdę narobił większych szkód. Tak po prawdzie to z powodu braku innej rasy inteligentnej (takiej, która wykształciła cywilizacje – więc delfiny odpadają) w obszarze naszych działań nie możemy się z nikim porównać. Cywilizacja osiągając pewien poziom przestaje dostosowywać się do wymogów środowiska i zaczyna sama kształtować sobie dogodne warunki. Pytanie czy cywilizacja może jednocześnie kształtować sobie dogodne warunki do rozwoju nie zaburzając jednocześnie naturalnych cyklów. Sadzę, że tak. Problem polega tylko na tym, ze byłoby to trudniejsze. Ludzkość jako całość nie lubi trudności. Jeśli możemy coś zniszczyć lub wkomponować to w nasze otoczenie to na wszelki wypadek to niszczymy, a dopiero potem rozważamy inne opcje. Koniec końców staramy się to „odtworzyć”, ale chęci są szczytne, a wychodzi pokraka, co dobitnie pokazały np. indiańskie rezerwaty.

Najgorsza jest świadomość, że piszę o czymś, co miałoby szanse zaistnieć tylko w wypadku globalnego kataklizmu, który przetrwała by jedynie garstka ludzi. Choć obawiam się, że i to by niczego nie zmieniło.

Zastanawiałem się, jaka to cecha zaburza naturalna równowagę. Uważam, że jest nią chęć władzy. W tak olbrzymim „stadzie” jakim jest ludzkość władzę najlepiej uzyskać przez danie ludziom tego co ułatwi im byt. Nie następuje to naturalnie jak u zwierząt przez dominacje fizyczną czy szczególne zdolności. Ludzie chcą, żyć łatwiej i przyjemniej. Tylko my i koty dązymy do szczęścia. Zapewnienie ludziom szczęścia przez jednostki stojące na czele „stada” wiąże się z ułatwianiem im życia. Niestety wiąże się to z tym, że ludzie dający te ułatwienia w spojrzeniu na skutki swojego działania nie wykraczają poza jedno pokolenie. Należy przy tym zauważyć, że systemy demokratyczne skróciły ten okres z jednego pokolenia do jednej kadencji.

Nie nawołuje w żadnym wypadku do porzucenia cywilizacji, odziania się w skory i polowania na autobusy (tam jest mięso). Tylko doszedłem do wniosku, że nie ma jakiegoś szczególnego celu w tym, że człowiek jest na świecie. Po prostu powstaliśmy w toku ewolucji, bo bogowie tak chcieli, bo taka była kolej rzeczy (no chyba, ze faktycznie celem ludzkości jest odessanie ropy spod powierzchni chorej Ziemi;). Może jako kaprys, ale bez konkretnego przeznaczonego odgórnie celu. Jesteśmy częścią pewnej całości i czasem warto przystanąć na chwilę i pomyśleć, że to My jesteśmy Jej częścią, a nie Ona częścią Nas. Z tego powodu warto tą całość szanować i spojrzeć czasem dalej niż tylko na jedną kadencje czy pokolenie do przodu.

Jak to się, zatem ma do tego, że co napisałem wcześniej? Do tego, że od pewnego momentu to cywilizacja kształtuje sobie warunki dogodne do rozwoju. Obawiam się, że jest to kształtowanie pozorne. System, w którym żyjemy jest tak olbrzymi, że trudno mówić o jego kształtowaniu, gdy mówimy w skali tak mikroskopijnej jak jedna planeta. Nawet, jeśli to wpływa na nas tak wiele czynników, z których nie zdajemy sobie sprawę. Kształtujemy środowisko, wokół, ale ono odpowiada bardziej odpornymi roślinami, trudniejszymi do zwalczenia wirusami. Działania cywilizacyjne prowadzą do zatruwania tego, co jest wokoło. Pytanie, kiedy zniszczymy tak wiele, że zacznie to przeszkadzać tzw. cywilizowanym ludziom.

Nie patrzymy do przodu. Zamykamy się w czasie ograniczonym tylko dla nas i nie martwimy o to, co będzie, gdy nas zabraknie. Bo, po co...

Duncan o rzeczach oczywistych cz.1

Czym jest wolność? Ostatnio dużo na ten temat rozmawiałem. Dowiedziałem się wiele o samodoskonaleniu o podążaniu do celu. Przyznałem racje tezie, że samorozwój może być droga do wolności. Jednak będąc ostatnio w kinie obejrzałem zapowiedź filmu o Ks. Popiełuszce. Nie jestem wiernym sługa kościoła, którego wiele poglądów zdecydowanie odrzucam. Po mimo tego słowa, które tam usłyszałem bardzo mnie poruszyły. Jakaś kobieta, (jeśli to ważna postać to przepraszam za swoją ignorancje, ale historia solidarności jakoś mnie nigdy nie pasjonowała) mówi do głównego bohatera, że ma nadzieje, że doczeka on wolności. Ksiądz odpowiada, że on jest wolny.

Istotą tej wypowiedzi jest to, że nie można skrępować ducha. Człowiek, który ma wolny umysł nigdy nie będzie zniewolony. Do czego dąży człowiek? Do szczęścia. Nawet mnisi pokutnicy dążyli do szczęścia, ludzie owładnięci władzą i pieniędzmi tez dążą do szczęścia. Szczęście uzyskujemy na wiele różnych sposobów. Należy jednak zauważyć, że pewne drogi prowadza do szczęścia pozornego. U podstaw każdego zachowania nacechowanego agresją bądź polegającym na jakimkolwiek krzywdzeniu innych istot leży strach. Strach jest moim zdaniem antytezą szczęścia. Ludzie, którzy twierdza, że są szczęśliwi, a osiągnęli to poprzez cudzą krzywdę tak naprawdę uciekają przed swoim lękiem w agresje – nie zawsze w formie czysto fizycznej. Zachowanie takie prowadzi do chwilowego złudnego szczęścia, ale tym samym nie zapewnia wolności, bo cały czas osoba taka jest zniewolona przez strach przed utratą tego, co w ich odczuciu jest szczęściem.

Zatem osoba prawdziwie wolna to osoba szczęśliwa. Pytanie czy ograniczenia wynikające z zależności fizycznych, kulturowych bądź światopoglądowych mogą ograniczyć nasza wolność? Tak, jeśli prowadzą do strachu, wstydu lęku. Przykładowo osoba, która czegoś nie wie jest nieszczęśliwa, jeśli może tą wiedzę zdobyć, ale nie robi tego z lenistwa. Jeśli natomiast nie chce jej posiąść, bo jest świadoma tego, że wiedza ta nie jest jej potrzebna wtedy nie odczuwa dyskomfortu z powodu jej braku i tym samym nie jest nieszczęśliwa. Podobnie jest z ograniczeniami fizycznymi. Są pewne ograniczenia, których nie damy rade obejść. Osoba, która waży 120kg ma nikłe szanse na zostanie dobrym gimnastykiem. Jednak intensywna praca nad sobą i ćwiczenia mogą doprowadzić do stanu, w którym będzie ona zadowolona z swojego wyglądu i nabierze szacunku do siebie. Jeśli będzie trwać w stanie, który jej nie odpowiada będzie się źle czuła i zadręczy a tym samym zniewoli własnymi ograniczeniami.

Podane wyżej przykłady ujmują wolność w zakresie bardzo osobistym. Rodzi się, więc pytanie, co jeśli wolność jednostki jest ograniczane przez innych ludzi, organizacje rządy.

Najbardziej skrajne teorie zakładają, że każda forma władzy jest ograniczeniem. Można przyjąć i takie założenie. Jednak uważam, że jedynym systemem, który prawdziwie zabiera wolność jest taki, który pozbawia jednostki indywidualności i zdolności samodzielnego myślenia. Jak dotąd jedynym takim systemem jest Komunizm w formie koreańskiej bo nawet to co działo się w latach 50 w ZSRR nie zabierało wolności myśli. Koreańczykom udało się stłumić nawet to.

Człowiek egzystujący w systemie musi być mądry. Społeczeństwo narzuca nam pewne określone ramy zachowań. Ponadto rządy wprowadzają coraz dalej posuniętą inwigilacje obywateli, a pomimo wzrostu tolerancji dla wszelkich mniejszości dalej dochodzi do wielu aktów przemocy w niewymierzonych. Dodając do tego tzw. prozę życia, podatki, korki inflacje, korki w miastach politykę zagraniczna USA, islamskich ekstremistów i wszystko inne, co może sprawić, że będziemy nieszczęśliwi dochodzimy do wniosku, ze wszyscy jesteśmy sfrustrowanymi niewolnikami systemu, jaki sami sobie stworzyliśmy.

Uważam, że to błędne myślenie. Idąc tokiem myślenia, że to szczęście daje nam wolność doszedłem do wniosku, że kluczem do wolności jest wiedza. Otwarte horyzonty myślowe pozwalające nam na zbieranie informacji i nie negowanie ich, a przyswajanie sprawiają, że wzrasta nasza wiedza o otaczającym świecie. Wiedza ta pozwala na zrozumienie i zdystansowanie się od wszelkich negatywnych aspektów życia w społeczeństwie, na które nie mamy wpływu. Jeśli człowiek egzystuje w obrębie wyznaczonych przez społeczeństwo ram musi się nauczyć przede wszystkim dystansu do niego i czerpania jak największej ilości korzyści płynących z życia w systemie. Każdy ma coś, czego robienie sprawia mu przyjemność (ja na przykład lubię pisać dziwne felietony) i zwykle nie jest to jedna rzecz, a kilka. Tak, więc jeśli, życie w systemie ukierunkujemy na zaspokajanie tych właśnie dających nam przyjemność potrzeb to jesteśmy w stanie dużo skuteczniej zdystansować się do problemów codziennych i traktować je jedynie jako powiedzmy wyboista drogę.

Należy przy tym pamiętać o zasadzie niekrzywdzenia innych. Bo jeśli zaspokajamy nasz głód szczęścia kosztem innych to zwykle obraca się to przeciw nam doprowadzając do frustracji i strachu.

Koniec końców można dojść do wniosku, że podstawowym ogranicznikiem ludzkiej wolności jest sam człowiek i to jak postrzega się w otaczającym go świecie.

Rany ale to biało-światełkowe :)

Ślub

Aniele stróżu mój,
Ja proszę – przy mnie stój
I choćby noc i choćby strach
Niech pewność mam, że będziesz trwać.

Aniele stróżu mój,
Ja chcę być zawsze Twój
I choćby świat nie dawał żyć
Ty pozwól mi przy sobie być.

Aniele stróżu mój
Po nic nam świata pół
Bo pewność jest i własny czas
Choć siła zła – nie zniszczy nas

Aniele stróżu mój
Zaufaj- przy mnie stój
Choć skrzydeł brak na plecach mych
Choć, przytul się – ja stróżem Twym...

[Bastian Skarsol]

"Uważaj na Błazna"

Lina
Zawieszona w przestrzeni
Od chmury do chmury rozciągnięta
Na linie stoi Błazen i z wysp mijanych po drodze wróży wszystkim wokół
Kawałek dalej u stóp drzewa życia Budda współczucia wyrywa swe ręce
Wrzuca je na stos i pali, co do jednej
One mu jednak wciąż odrastają
Jak biedakowi nie współczuć, gdy się patrzy z liny?
Na sąsiedniej wyspie królik wyszedł z lustra
Zesrał się do kapelusza jakiegoś szaleńca
Ten zaś chwile później w głowę sobie strzelił
Stoi Błazen na linie i z wysp chętnym wróży
Wyspy mija tańcząc na lnie wśród chmur
Życia wolno gasną jak płomienie świecy
Jego tylko zgasnąć ciągle nie potrafi
Wróży Błazen z żyć i z mijanych cudów
Lina wciąż rozpięta pomiędzy chmurami
Żyje Błazen szybko, żyje Błazen mocno
Co noc schodzi z liny bawi się na mieście
Co noc kocha inną
Co noc żyje szybko
Pieniądze zarobione, co noc prędko traci
Za dnia zaś za wróżby
Te z ludzkich żywotów
Te z ludzkich nieszczęść i ludzkich radości
Dostaje żywe złoto by je wydać nocą
By żyć pełnią życia by przez chwile kochać
Błazen nie umiera
Błazen żyje wiecznie
Za dnia z liny życia cudze dni wykrada
Uważaj, więc na tego, co w oczach ma smutek
...a na twarzy uśmiech
Na tego co żyć juz nie chce
...lecz umrzeć nie potrafi
Uważaj na Błazna
...co rankiem swe wróżby z uśmiechem sprzedaje
Uważaj...

Ktoś dla mnie ważny* określił to co widać wyżej jako: „wierszyk z dreszczykiem”...fajnie.
Jadąc rankiem do pracy widzę masę zombie o wypalonych spojrzeniach. Czasem w tłumie błyśnie mi uśmiech błazna, i jego puste oczy. Takich jak on jest niewielu jednak się zdarzają.
Mam nadzieje, że nigdy się nim nie stanę. Choć chyba lepiej nim niż robotem...sam nie wiem. Chyba najlepiej pozostać sobą...zawsze bałem się nieśmiertelności. Jeśli bogowie postanowią mnie ukarać to zapewne zrobią to właśnie tak...uczynią mnie Błaznem.

 
*BA! Najważniejszy :)<>(:

O rzeczah oczywistych (plus patos, patos, patos)

„Szpilka”

 
Ktoś wbił mi w oko szpilkę i przegląda się w Jej łebku
Jak lustro w lustro wpatrzone wciąż widzi kopie siebie
Każda mniej szczegółowa, mniej wyraźna, bardziej obca
Szpilka sprawia ból
...sprawia, że widzę to, co chce widzieć
Odbicie siebie w odbiciu siebie w łebku od szpilki
Płaczę
Szpilka rdzą się pokrywa, koroduje
Obraz coraz bardziej ogólny, widziany z daleka
Obraz siebie bliższy doskonałości
Obraz uogólniony
Obraz siebie bliższy temu, czego nie chce widzieć
Obraz wpasowany w ogólny schemat
Obraz widziany z daleka
Szpilka pęka z trzaskiem brzmiącym jak krzyk dziecka
Połamane skrzydła wyprężają się w agonalnym zrywie
Czarna krew bryzga wokół
Miała być błękitna
Jak łza która wypłynęła z oka
Jak łza która złamała szpilkę
...tą wbita w oko
Znów płaczę
Zamiast łez na ziemie płyną z oczu wątpliwości
Wahanie
Czy to co widziałem w łebku od szpilki
Było jawą, snem, pragnieniem, ułudą
Czy może prawdą w którą nie chce wierzyć
Szept gdzieś z za widnokręgu
Uśmiecham się
...idę do Niej

Każdy jest inny...zawsze byłem wrogiem szufladkowania. Nie zmienia jednak to faktu, że jeśli spojrzy się na masę kolorowych i indywidualnych ludzi z odpowiedniej odległości i z pewnej perspektywy to widzi się szarą masę. Pewne uogólnienia sprawiają, że można nas szufladkować. Owszem spłyca to Nas. Jednak do pewnych celów, badań czy do poczynienia pewnych założeń potrzebne jest spłycenie...zwłaszcza wtedy kiedy badający ma w dupie naszą głębie ;)

Istnieją na świecie fabryki robotów. Dres Code, dyscyplina organizacyjna, rutyna. To wszystko bazuje na statystycznym uogólnieniu, na pokazaniu tego co jest standartowe i akceptowalne przez ogół będący grupa targetową. Przystając do organizacji bądź społeczności nastawionej na generowanie zysków musimy się dopasować do jej wymogów.

Czy zatem jako szary pracownik wielotysięcznej firmy generującej miliardy złotych zysku (rocznie rzecz jasna), jako pracownik kapitalistycznego bezdusznego i nastawionego na zyski molocha zatracam własną odrębność?

Istnieją na świecie fabryki robotów...nie do końca. Fabryki tworzą, a to co możemy nazwać fabrykami – uczelnie, firmy, organizacje – tylko przerabiają coś co już było. Takie „Pimp my life style”. Co oczywiste jednostka taka może być „odPimpowana” na każdy możliwy kolor pod warunkiem, że jest to kolor szary (Patrz sprzedaż AT-AT czy AT-ST i innego imperialnego walkerstwa). Ciekawym aspektem tej „przemiany” jest to, że wraz z malunkiem wtłacza się w takiego delikwenta przeświadczenie o swojej wyjątkowości. Ponadto wpaja się mu/jej wiarę, że pogłębianie swojej szarości i wpasowywanie się w diagram i schemat i stertę tabelek i plan wynikowy (ten naliczany kwartalnie) sprawi, że będzie on bardziej wyjątkowy.

Szczęśliwie nie wszyscy są na to podatni.
Część cierpi nie mogąc się przystosować i się w końcu wypala.
Ci najszczęśliwsi potrafią podzielić swe życie...
Mimikra jest kluczem do przetrwania. Problem polega tylko na tym, że Ci najbardziej zasymilowani wierzą, że tak naprawdę są kolorowi. Nie zauważają, że tak naprawdę pozostają szczurami w wyścigu. Zamiast medalu na mecie dostają w prezencie od firmy zawał no i może ładny pogrzeb (oczywiście jeśli zrealizowali plan).  Jak odróżnić czy jest się wolnym czy tylko w wolność się wierzy?
Nie wiem. Sam może tylko wierzę, a może jestem wolny. Nie obchodzi mnie to do póki jestem szczęśliwy i do póki to co daje mi praca pozostaje tylko środkiem do celu a nie samym celem.

Jestem w szufladce. Ktoś mnie zbadał, zmierzył, ocenił i przeliczył. Wyszła mu z tego sterta wykresów, opasłe tomisko tabel, karton diagramów i kupa tekstu, który i tak nie opisze kim jestem a tylko tego kogo badacz chciałby zobaczyć...mam więc prośbę.
Wynocha z mojej szuflady!!!
Tu jest miejsce dla mnie i moich bliskich :)

Dzięki, że jesteście...to właśnie dzięki Wam jestem kim jestem!

Wrażenie poFlatleyowe :)

Poszedłem na show z nastawieniem „Colin Dunne i tak jest lepszy”.
Sądzę, że to właśnie przesądziło o tym, że mi się podobało. Rzecz jasna do Polski wystawili trzeci bądź nawet dalszy skład, do tego Flatley obecnie udziela się w „Celtic Tigerze” więc nie było mi dane zobaczyć najszybszego stepera świata, a mimo to podobało mi się. Co ciekawe Lord bez Michasia był o wiele mniej tandetny i plastikowy…chociaż facet od stóp do głów odziany w oczojebny róż i tak był miażdżący :).

Było miło. Tancerki były wdzięczne, tancerzy tupali głośno, muzyka była z playbacku (poza ślicznymi partiami skrzypcowymi) ale i tak pozostawał ten fajny klimat oglądania widowiska na żywo. Poza tym partie wokalne miały bardzo highlanderowski klimat (choć highlander ma tyle do Irlandii co ja do Bornholmu).

 Zawsze kiedy oglądam Irlandzkie Showy zaskakuje mnie jak sprawnie Irlandczycy potrafili się sprzedać (w jak najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu). Tyczy się to tak kultury jak i wielu innych aspektów kojarzonych z Irlandią. Co Irlandzkie to dobre: Piwo Dobre, taniec dobry, puby dobre, koniczynki dobre, garniec złota dobry, fey dobre. Ogólnie nawet Irlandzkie bumerangi są dobre choc jak wiadomo nie wracają…ale każdy chciałby je mieć :)

 Niestety standartowo negatywnym aspektem widowiska była widownia. Podsiadanie sobie miejsc (mimo numerowania), robienie zdjęć mimo zakazu, głośne jęczenie „rany jakie to nudne, wieśniackie itp.” (jak się nie podoba to tam są drzwi),  przepychanie się przez ludzi w czasie jakiejś ważnej sceny. Słowem mankamenty imprezy masowej ;)

 No tyle jęczenia…ale podsumowując fajnie było. Szkoda tylko, że nie trwało z godzinki dłużej bo zespół rozkręcał się w miarę trwania i o ile wejście mieli fatalne to pod koniec dawali rade.

 Tak na końcu dodam, że w przeciwieństwie do pierwszego LotD’a solista grający badboya był lepszy. Więcej charyzmy i lepsza technika. Poza tym chyba za bardzo przyzwyczaiłem się do wielkich tancerzy ponieważ oni mają w sobie takie pokłady zapału, że oglądanie ich to coś zupełnie innego niż takie „któregoś tam” składu. Z Michasie to pasja aż biła, a o Colinie i Jean nie wspomnę…ech będzie się trzeba wybrać do Anglii…albo Vegas ;P

"Słup"

Na kraju lasu wśród liści ukryty stał słup
Na słupie czas zatarł trzy płaskorzeźby
Trzy twarze
Kiedyś przy słupie zabłądziły dzieci
Wtedy las jeszcze otaczał go szumnie
Dzieci płakały w strachu i smutku
Zziębnięte i zagubione
Wiosna była młoda
Wieczorny chłód szybko nadszedł
Dzieci dużo złego słyszały
O tym ciemnym lesie
Dziadek powiadał, że w nim leszy straszy
Zaś sąsiadka przekupka mówiła o trzech wiedźmach
Ksiądz coś kiedyś wspomniał o fałszywych bogach
Nikt nocą do lasu sam się nie zapuszczał
Chyba, że szalony bądź bogu niemiły
Wraz z wieczornym wiatrem las grać począł swe pieśni
Na polanie tuż obok tańczyły rusałki
Niedźwiedź się z żubrem siłował na ręce
Elf kucał na gałęzi
Śpiewając piosenkę do melodii wiatru, do dźwięków księżyca
Dzieci były tuż obok oniemiałe w zachwycie
Zapatrzone w elfy bawiące się w lesie
Urzeczone czarem nocnego przedstawienia
Pani na tych włościach wyszła do nich z słupa
Włosy miała rude poskręcane w loki
Twarz Jej biła blaskiem jak święty obrazek
Choć nie była święta biło od niej dobro
Była koleżanką z ich dziecięcych zabaw
Głos miała łagodny brzmiący tak matczyno
W oczach Jej drzemała mądrość wielu wieków
Uśmiechnęła się ciepło
Łzy otarła z ich twarzy
Chwyciła za ręce każdego z osobna
Na ich smutnych buziach znów zagościł spokój
Ona ich bezpiecznie przez las prowadziła
Z dala od pułapek na silne niedźwiedzie
Omijając truciznę na wilki wylaną
Bacząc by żadne nie spotkała krzywda
Do domu powiodła do ciepła kominka
Później powiadali o jasnej panience
Objawienie rzekli, świątynia trzeba stawiać
Budują świątynie, słup trzeba gdzieś wynieść
Bo poganem śmierdzi i brzydki jakiś taki
Nie jak sanktuarkim ku czci jasnej panienki...

Ostatnio chodząc z moja Kochaną do kościoła doszedłem do wniosku, że wiem, po co ludzie tam chodzą.

Te wszystkie pieśni, które się tam śpiewa to szczyty grafomani, śpiewająca (i ozgrozo! Grająca na gitarze*) zakonnica jest fatalna a księża są fatalnie ubrani...to i wiele innych czynników sprawia, że można się poczuć dużo lepiej. Można pomyśleć, że śpiewa się lepiej od tej zakonnicy, że pisze lepiej od autora tych badziewnych pieśni, że ubiera lepiej od klechy w sutannie. W ostateczności można sobie w tłumie wyłowić jakiegoś delikwenta i stwierdzić, że ten (z powodów dowolnych) ma naprawdę przesrane i moje życie przy nim to same pasmo sukcesów a porażki w porównaniu z nim/nią są niegodnymi wzmianki incydentami.

To naprawdę budujące...tyle, że nie jestem pewien czy takie jest główne założenie religii katolickiej ;)

 
Tak czy owak "patrząc przez pryzmat czasu i soczewkę wydarzeń" ;) można dojść do wniosku, że każda sformalizowana organizacja religijna prędzej czy później wypaczy i zniszczy swoją religie.
  Tłumaczący to wzrost wszelkich religii i kultów, które w zasadzie można nazwać ruchami „Open Source” :D.

 Heheh ;)

 24 V 2008 o 10:40 w Wadze miejskiej na ryku doprowadzam w pełni świadomie do zmiany stanu cywilnego mego oraz mej Pani :)

"Hilda"

Stuk puk
Puka Elf długouchy do drzwi swej wybranki
Cerę ma jasną, oczy błyszczce
Na pewno się przedtem czegoś nawąchał
Panna otwiera mu pulchna niska
Włosy ma krótkie, łapy jak szufle
Piersi potężne skrywa pod brodą
Długa i bujną, w końcu krasnolud
On dźwięcznym głosem się Jej przedstawia
Przymioty swej damy zachwala długo
Jej smukłe dłonie, łabędzie szyje
Skórę jak jedwab i piersi strome
Dziewczyna patrzy na niego z dołu
I szorstkim głosem pyta o imię
Przecież mówiłem! - oburza się młodzian
Ona zaś wzdycha i obelżywie Efa nazywając
Konkretyzuje – o Jej imię pytam
Elf sięga pamięcią do wczorajszej nocy
Do czułych pieszczot do śmiałych gestów
Dama ta cudna - rzecze po chwili - na imię ma Hilda
Głos trza mu przyznać ma czysty, dźwięczny
Niczym prawiczek, z jakiego boysbandu
Co mu kobiety kontrakt tknąć wzbrania
Dziewczyna w namyśle gładzi swa brodę
O! Kartofelek! Strzepuje na ziemie
Chłopcze mój drogi byłeś fatalny
Panna Twa stoi właśnie przed Tobą
Tyś zapamiętał jej długie włosy
To broda była gładki chłopczyku
Wspominasz czule jej smukłe dłonie
Czy może skórę na naramiennikach?
Piersi mam strome to muszę przyznać
Tyle, że padłeś w połowie drogi
Przy drugim piwie
Nawet koszuli mi nie rozpinając
Skoro, więc wtedy dogodzić mi nie zdołałeś
Nie sil się, teraz na czułe słówka
Na czar gładkiej gadki, na klatę bezwłosą
Mój, bowiem mężczyzna na imię ma topór
...i jednym cięciem łeb smoka odcina.
O! Już uciekłaś...och jaka szkoda.

"Pamietam o Was"

Szum zielonych liści, czuły dotyk wiatru
W koronach drzew starych życie krąży wiecznie
Krzyk ptaków o poranku, głuchy puszczy pomruk
Błysk srebrnej łuski ku wodzie oko wabi
Lecz ucho dźwięk łowi, szept z serca boru
Król rogacz na polanie gdzieś w lasu środku
Swą obecnością zaszczyca cichostope elfy
Ich dumna królowa ślub niemy mu składa
A jej liczna świta klęczy przed swym nowym królem
Za nim kohorta żubrów silnych stoi
Po bokach zaś wilczy rycerze czekają w luźnym szyku
Cały las patrzy na tych dwoje razem
Na wdzięczny splot ich dłoni, na pierwszy pocałunek
Do boju powiodą przeciw lasu wrogom
Wilczych rycerzy i elfach łuczników
Naprzeciw ropie i lśniącej monecie
Przeciw hordzie drwali w warczące piły zbrojnych
Przeciwko młodym wilkom w schludnych garniturach
Magia zapomniana przeciwko tabelom księgowych
Ryk się po puszczy niesie
Drzewo upada, będzie z niego regał…tysiącletni
Elfy umykają w głąb dziecka wyobraźni
Wilczych się zamyka w ciasnych rezerwatach
Żubrzy olbrzymi w głębi puszczy nikną
Oberon i Tytania
Król Rogacz wraz z Swa Panią na dnie jeziora w sen zapadają
Budzeni są czasem przez ludzkie marzenia
Przez wyobraźnie, w której lud elfi żyje…

„Bateryjka: Amerikan lajf stajl”

Koło odtoczyło się gdzieś pomiędzy kwadraty
Bezwładne pozory niezależności
Oblepiały mózgi pewnych swej wielkości ludzi
Wykonujący wciąż ten sam
Do znudzenia powtarzalny taniec robota
Pracownik administracji średniego szczebla
Wierzył w swą oryginalność
W to, że jest lepszy od innych
Baterie się kończą króliczku
Bębnienie ustało
Urojenia własnej wielkości przysłaniają obrazy
Pustych osobowości i suszących się na pokrytym lodem sznurku umysłów
Tak bardzo chcących być wielkimi
Gwiazda szkolnego zespołu
Wdzięczy się na sesji zdjęciowej
Reszty zespołu nie chcieli
Bo nie są fotogeniczni
Gwiazdy płonęły umoczone w ropie
Kolejny Emo podciął swe żyły
Wierząc w bełkot o własnej niepowtarzalności
W to, że nikt go nie rozumie
Trzysta osiemnaście tysięcy sto piętnasta
Ofiara wiary w łatwa niepowtarzalność
Ograniczoną do grzywki, stroju i słuchanej muzyki
Ciężkie opary indywidualizmu zalepiają mózgi
Tych, co nie robią nic by być lepszymi od innych
Innymi
…a tylko w to wierzą.
Roboty tańczą swój mechaniczny taniec
Marząc o miejscu w wielkiej bateryjce
Pragnąc wielkości, uwagi, sukcesu
Zabijając dla tego
Innych
Bądź siebie
Stając się tylko cyferką w statystycznej tabeli
Odchodzą zapomniani jak cyfry w tabeli
Rzeka ropy płonie. Świat niczym wąż oplatając
Rozgwieżdżonym sztandarem ktoś się w kiblu podciera
W toy toyu na cmentarzu, dochodowej popkultury
Gdzie ludzie rzygają do koszyków
Płacąc za to ciężkie pieniądze
Wierząc, że kupują smak raju
…po obniżce w promocji świątecznej
Bateryjka ląduje w koszu
Skończyła się
…nawet Duracel się kiedyś wyczerpie

Hmm...
Hmm...tak mnie jakoś naszło...ot rozważania o indywidualności:)

"Efekt motyla"

Heh...taki pseudofilozoficzny bełkot. Trochę dawno mnie nie było ale cóż wydac miałem zbyt dobry humor by pisać :)
Dla ścisłości humor nadal mi dopisuje.
To niesamowite jak praca zabiera czas. Wszystko tak szybko się zmieniło. Nie minęło pół roku a ja mam narzeczoną, nastąpił znaczny wzrost mojej samodzielności:P myślę o rodzinie, dzieciach, planuję ślub. Szybko się to wszystko dzieje.

Chyba czas nauczyć się doganiać marzenia…wszystko jest dużo trudniejsze jednak wystarczy odrobina więcej wysiłku i wszystko idzie tak jak powinno.

Dobra muszę biec czas goni…

Ps. Interpretacja utworu literackiego – rodzaj analizy naukowej, mającej na celu wyjaśnienie i wydobycie wewnętrznego sensu utworu literackiego.

Mery świąt :)

Dostałem to na święta.

Wiem, że jest troche po ale tekst jest fajny - nie mój ale fajny, nie znaczy to, że to co moje jest fajne. Tylko zwracam uwagę, że jest nie mój.

Tak czy inaczej Wesołych tych...no świąt i innych roków...nowych też ;)

„Debata”

„Jesienny deszcz”

„Upadłe Anioły”

„Knajpiana nowina”

"Wojna, wojenka, wojaczka"

„Lokalna masakra wykształceniem mechanicznym I”

„Eteryczny”

"w to nikt nie uwierzy"

„Kalekie Anioły”

„Fak daa ruls”

„Napisz wiersz, bardzo lubię je czytać”

„Lustro”

"Przyjaciele"

Zakon Paladynów Absurdu cz. 1 - Dowcip hermetyczny :)

"Amnezja"